Dziś wrzucam coś trochę starszego (tak, 2002 rok był dawno temu) i dobrze się składa, bo starość jest właśnie tematem wystawy Gillesa Barbiera. Wszystko, nawet supermoce, przemija. Władza, pieniądze, wiedza, uroda, dobra materialne - tylko pożyczamy te rzeczy na jakiś czas. Jak powiedział Benjamin Button: People always ask me If I know Tyler Durden. Yyy, nie, stop. Jeszcze raz. Jak powiedział Benjamin Button:I don’t have much to leave… few possessions, no money really… I will go out of this world the same way I came in, alone and with nothing. To nie koniecznie jest złe. Tak po prostu jest i zawsze było.

Bo z drugiej strony Benjamin Button powiedział też:

For what it’s worth: it’s never too late or, in my case, too early to be whoever you want to be. There’s no time limit, stop whenever you want. You can change or stay the same, there are no rules to this thing. We can make the best or the worst of it. I hope you make the best of it. And I hope you see things that startle you. I hope you feel things you never felt before. I hope you meet people with a different point of view. I hope you live a life you’re proud of. If you find that you’re not, I hope you have the strength to start all over again.

Życzę Wam dobrze wykorzystanego poniedziałku. :)