Zapowiada się prawdziwa uczta dla miłośników komiksów i kina. Tym razem bez udziału Franka Millera. Wyreżyserowany przez Ari Folmana, Waltz With Bashir to paradokument, w którym główny bohater powraca do wspomnień ze służby w izraelskich siłach zbrojnych. Trailer jest niesamowity. Ciężki, klimatyczny i piękny. Poniżej YouTube, ale warto też obejrzeć w lepszej jakości na stronie waltzwithbashir.com
Gdybym wiedział wcześniej to bym się spakował i pojechał do Londynu (nie do Cannes) na festiwal Cans. Nie wiedziałem więc piszę po fakcie i z domu. Banksy zrobił festiwal w tunelu. Zaprosił różnych artystów ściennych i było super. Tak przynajmniej mówią w sieci. Tutaj 122 zdjęcia.
Panowie Pitt i Fincher ponownie razem. Tym razem tylko na 30 sekund ale w klimacie cholernie bliskim jednego z najważniejszych dla mnie filmów - Fight Club. Mnóstwo utalentowanych ludzi dołożyło starań by powstało te kilkadziesiąt sekund filmowej uczty. Oprócz wymienionych panów mamy tu jeszcze efekty specjalne Blur Studio oraz muzykę Saula Williamsa i Trenta Reznora. Jestem w domu.
Obejrzałem tę reklamę już kilkanaście razy. Pewnie obejrzę ją jeszcze parę razy więcej. Rzadko doznaję takiej mieszanki uczuć ale nauczyłem się ją rozpoznawać. Pamiętam pierwszy seans Pulp Fiction, pierwszy seans Lost In Translation i uczucie podziwu, zachwytu, pokory wobec czyjegoś talentu. Teraz wkrada się też zazdrość. Reżyserem tej i paru innych reklam ze studia Agosto jest Nacho Gayan. Szacunek.
Dookoła tylko słońce, drzewa i liście ale w tym miejscu te same elementy dają inną sumę. Widzisz tylko kształt, tak jakby przestrzeń zwinęła się tutaj w kłębek. Umysł przebiega szybko listę możliwości zwracając ciągle tę samą odpowiedź: nie rozumiem. Zakrzywienie czasoprzestrzeni? Najazd obcych? Termokamuflarz z Ghost in the Shell? Nie, rzeźba Michela de Briona: Superficielle.
David Choe, jeden z moich ulubionych artystów młodego pokolenia, buszował ostatnio z farbami po ulicach Londynu. Powyżej efekty tej aktywności.
Jednocześnie wypada zaznaczyć, że Banksy buszuje po ulicach Beverly Hills i też maluje po ścianach. Tutaj możecie zobaczyć co.
Jedno i drugie via woostercollective.com.
Projekty Luigi Colani, podobnie jak te Franka Gehry’ego można krytykować za ekstrawagancję. Można też poddać się ich szaleńczej logice organicznych krzywizn i erotycznych kształtów. Wystarczy wyłączyć kanciasty krytycyzm i patrzeć. Tutaj zdjęcia w wysokiej rozdzielczości. Tutaj wiki, między innymi o tym, że Colani ma polskie korzenie.
The earth is round, all the heavenly bodies are round; they all move on round or elliptical orbits. This same image of circular globe-shaped mini worlds orbiting around each other follows us right down to the microcosmos. We are even aroused by round forms in species propagation related eroticism. Why should I join the straying mass who want to make everything angular? I am going to pursue Galileo Galilei’s philosophy: my world is also round. — Luigi Colani (http://www.colani.ch/historie.html)
Rzeczy, których można się dowiedzieć czytając bloga Kanye Westa: tak będzie wyglądał polski pawilon przygotowany na Expo 2010. Ludzie co jest? Naprawdę nikogo nie obchodzi polska architektura, design, sztuka? Wpisałem do google’a “polski pawilon na expo 2010″ i w pierwszej dziesiątce znajdują się tylko informacje z fachowych portali i dyskusje z forów. Polishpavilion.pl to strona projektu zrealizowanego przez zespół architektów w składzie: Wojciech Kakowski, Natalia Paszkowska, Marcin Mostafa.
Gratuluję twórcom!
